[Attack on Titan] Fic Snow

posted on 01 Aug 2013 14:49 by notgocpo
Title : Snow
Pairing : Levi  x  Eren 
Gerne : BL , Drama
ating : PG 15
 
..................................................................................................
 

สองมือที่เปื้อนไปด้วยโลหิตสีแดงซ่านนั้นถูกยกขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของคนร่างเล็ก 'หัวหน้าครับ...' ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มบางออกมา

ดวงตาสีมรกตส่องประกายเฉกเช่นอัญมณีล้ำค่า 'ผมทำได้แล้วนะครับ...ผมฆ่าไททันได้หมดแล้ว' เอเลนยิ้มแย้มด้วยความดีใจ

เสียงใสร้องบอกราวกับเด็กน้อยเวลาทำสิ่งที่ตนอยากทำได้สำเร็จ เอเลนยืนรอรับคำชมจากหัวหน้าของตน คำชมของคนที่เขารัก...

'อืม...' เสียงทุ้มตอบกลับมาแค่นั้น...ไร้ซึ่งความดีใจ ไร้ซึ่งการยินดี ใบหน้าคมนั้นมีเพียงความเฉยชาที่แผ่ซ่านออกมา...

'หัวหน้าครั...' เสียงใสที่กำลังเอ่ยถามคนตรงหน้าสะดุดในทันใด...ดวงตาสีเขียวเบิกกว้างมองคนตรงหน้า ริมฝีปากบางมีกลิ่นคาวของโลหิตไหลออกมาช้าๆ

ใบมีดที่ใช้ฆ่าไทัน...ถูกเสียบมิดกลางอกของเด็กหนุ่มอย่างไม่มีความลังเล...

'เมื่อนายจัดการไททันได้หมดแล้ว...หน้าที่ของนายก็สิ้นสุดลงแค่นี้ ลาก่อน เอเลน เยเกอร์...' เสียงทุ้มเรียบเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา

ดาบที่ปักคาไว้ถูกเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างของเด็กหนุ่มร่วงหล่นสู่แผ่นพื้นดินราวกับนกผู้สูญเสียปีก...

'...หัวหน้า...ทำไม...' เสียงใสที่สั่นระริกนั้นเอ่ยถามอย่างไม่เยน้าใจ เสียงหายใจถี่ขึ้นตามจำนวนของดาบที่ปักอกตน...

'ทำไม...นายน่าจะรู้ตัวดีนี้เอเลน...เมื่อไม่มีไททัน...นายก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป' เสียงทุ้มตอบกลับอย่างเรียบเฉย

ร่างเล็กนั้นหันหลังให้อย่างไร้เยื่อใย... ผ้าคลุมสีเขียวหม่นที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดนั้นปลิวสะบัดตามแรงลม...

ดวงตาสีเขียวเริ่มฝ้าฟาง...ทำไม...เพราะอะไร...คำถามเหล่านั้นได้แต่วนไปมาในหัวของเขา

เขาทำอะไรไม่ถูกใจเหรอ....เขาทำอะไรผิด....ไม่มีทาง....หัวหน้าที่เขารัก...ไม่มีทางทำอะไรแบบนี้กับเขา....

ดวงตาที่เริ่มมืดลงนั้นทอแสงประกายเชื่อมั่นในคนตรงหน้า...ก่อนที่แสงนั้นจะเริ่มลิบหรี่....เขาเห็น....

ร่างของหัวหน้ารีไวล์....และหัวหน้าเอลวิน...เดินเคียงข้างกัน....รอยยิ้มนั้นของหัวหน้ารีไวล์....รอยยิ้ม....ที่เขาไม่เคยได้รับ

อยากจะหลอกตัวเอง...แต่ดาบที่ปักอยู่ทั่วร่างนั้นยืนยันได้เป้นอย่างดี....

นี้เป็นคำสั่งจากเบื้องบน....นี้คือหน้าที่ของหัวหน้า...และนี้...และหัวใจดวงนี้....ไม่เคยได้เข้าไปในใจของคนตรงหน้าเลยสักครั้ง...

เจ็บ....ปวด......ทรมาณ...ทั้งดาบที่ปักร่างของตน...ทั้งการฟื้นฟูที่พยายามเยียวยาตนเอง...ทั้งใจดวงนี้ที่เจ็บเกินทน.....

สายตาที่หัวหน้าเอลวินมองมา...ขอโทษ....ขอโทษงั้นเหรอ....มือทั้งสองที่ดันบ่าของหัวหน้ารีไวล์ไป....ไปจากสายตาของเขา....

อา...รักกันมากเลยสินะ...หัวหน้าทั้งสองคนนะ....เอเลนเหม่อมองร่างทั้งสองหายลับไปกับตา...

หัวใจที่เต้นอยู่นะ....เริ่มแผ่วเบา....ไม่จำเป็นต้องฟื้นฟูแล้วล่ะ...ปล่อยไว้แบบนี้แหละ...ดาบที่ปักลงมาด้วยน้ำมือของคนที่ตนรักนะ..

ไม่ต้องแล้วล่ะ....ฉันเหนื่อยแล้ว....เอเลนพร่ำบอกกันร่างกายของตนอย่างอ่อนล้า....พอเถอะนะ...

น้ำตาที่ไหลรินลงมาอย่างช้าๆนั้น...ไม่ได้ถูกปาดออก...เวลานี้ไม่จำเป็นต้องเข้มแข็ง...ไม่จำเป็นอีกแล้ว...

ไม่มีมือที่คอยปลอบโยนอีกแล้ว...ไม่มี...เอเลนหลับตาลงช้าๆ...ปล่อยให้หัวใจของเขาเต้นต่อไปเรื่อยๆ...ค่อยๆปล่อย...ให้มันเต้นแผ่วเบาลงไป...

สิ่งที่คุณให้ผมมันตลอดห้าปีนั้น...แค่หลอกลวงสินะ...เอเลนเค้นยิ้มนิดๆ...เลือดสีแดงซ่านที่ไหลซึมไปบนพื้นดินสีขาวนั้นแผ่วงกว้างออกไป

วาระสุดท้ายของชีวิต...ก็ไม่เลว...อยู่อย่างโดดเดี่ยว...ตายเพียงลำพัง...และถูกทอดทิ้ง...ด้วยคนที่ตนรักที่สุด.....

อา...ให้ตายสิ...เวลานี้....เวลาแบบนี้....ถ้ามันมีปาฏิหาร์ยล่ะก็...ผมอยากจะขอแค่ให้มันเป็นแค่ความฝัน...ของให้ดาบที่ปักร่างผมนั้นมลายหายไป....

ขอให้ผมตื่นขึ้นมา....เจอคุณ....ขอให้คุณอ้อมกอดผม...ปลอบประโลมผมยามที่ผมตื่น....

ถึงกระนั้นผมก็รู้...ที่แห่งนี้ไม่มีปาฏิหาร์ย....ไม่มี...อะไรเลย....เสียงหัวใจของเด็กหนุ่มเต้นดังเป็นครั้งสุดท้าย...ก็จะหยุดเต้น..ไปตลอดกาล

...ไททันตัวสุดท้าย....ได้ถูกกำจัด...ร่างถูกกลบฝังด้วยเม็ดหิมะสีขาวโพลน..ถูกลืมเลือนจากความทรงจำ...

ความเพียรพยายามของเขา...ไม่ได้ถูกยกย่อง...ถูกลบหายไปจากประวัติศาสตร์...ไม่มีใครจดจำ..ไม่มีใครนึกถึง

แม้กระทั่งคนที่เขารักที่สุด...ก็ไม่ได้ชายตามองเขา....แม้กระทั่งในวินาทีสุดท้ายของชีวิต...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นายเสียใจไหมรีไวล์...เอลวินเอ่ยถาม...ไม่...เสียงทุ้มที่ตอบกลับมาช่างเย็นชาและไร้ความรู้สึก....

แต่เด็กนั้น...เอลวินยังคงพูดต่อแต่ก็ถูกมือบางนั้นปิดริมฝีปากหนา...หุบปากไปเอลวิน...ฉันกับเด็กนั้นไม่เคยรักกัน

ห้าปีที่ผ่านมาก็แค่หลอกให้เด็กนั้นเชื่อในตัวฉันเฉยๆ....เข้าใจซะเอลวิน....รีไวล์เอ่ยด้วยเสียงเรียบ

รีไวล์ปล่อยมือจากเอลวินแล้วเดินต่อไป ใช่...เขาไม่เคยรักเด็กนั้น ไม่เลยสักครั้ง ที่ผ่านมาคือเรื่องหลอกลวงที่จัดฉากเพื่อให้เด็กนั้นเชื่อใจเขา

ก็แค่หลอกใช้มาตลอดห้าปี...หัวใจของเขาก็ยังคงเป็นของเขา...แค่เสแสร้งแกล้งทำเป็นว่ายกให้เจ้าเด็กนั้นไปมันก็ไม่เห็นจะยากอะไร......

ก็แค่มนุษย์ที่แปลงเป็นไททันได้ แค่เป็นเด็กที่ไม่รู้จักโต การหลอกล่อให้ตกหลุมกับดักนั้นง่ายยิ่งกว่าอะไร...

ดวงตาสีเขียวมรกตที่มองเขาด้วยความรักใคร่นั้น...ช่างโง่งม...ริมฝีปากที่เอ่ยชื่อเขานั้น...ช่างน่ารำคาญ...ตายไปได้ก็ดี...ภาระหน้าที่จะได้น้อยลง

รีไวล์ขึ้นควบม้าหมายจะเดินทางกลับข้างในกำแพงกับเหล่าทหารที่เหลือรอด...เดินทางกลับไปเพื่อประกาศอิสรภาพที่ได้จากการสังหารไททัน ทุกตัว ....

แต่ก่อนที่เขาจะได้เดินทางนั้น...สิ่งๆหนึ่งก็หล่นลงมาจากกระเป๋าเสื้อ...กุญแจ...รีไวล์ขมวดคิ้วมองก่อนจะก้มเก็บขึ้นมาดู...

กุญแจ...ของเอเลน....กุญแจที่เขาเกือบจะลืมเลือนไปแล้วเมื่อสักครู่นี้...มันมาอยู่ในกระเป๋าของเขาได้ยังไง...

'ผมอยากกลับบ้านครับ...' เสียงใสดังกระจ่างในหัว รีไวล์ยกมือขึ้นมาปิดหูในทันที...บ้าไปแล้ว...เสียงของเจ้าเด็กนั้น..

เป็นไปไม่ได้....มันตายไปแล้ว...แล้วเสียงมาจากไหน รีไวล์กวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างร้อนรน...หรือว่ามันยังไม่ตาย!

'กุญแจดอกนี้...คือสิ่งเดียว...ที่ผมเหลืออยู่...ผมขอฝากมันไว้กับหัวหน้านะครับ' เสียงพร้อมรอยยิ้มเอียงอายปรากฏขึ้นชัดเจนในความทรงจำ

ไม่ใช่...เอเลนตายไปแล้ว...ดาบที่เขาได้ปักไว้ทั่วร่างของเด็กนั้นยืนยันได้อย่างชัดเจน...เด็กนั้นไม่มีทางรอด...แต่เสียงนี้..ภาพนี้มันคืออะไร...

'หัวหน้า...ถ้าผมฆ่าไททันได้หมดแล้ว...เราจะได้อยู่ ด้วยกันตลอดไป....ใช่ไหมครับ' เสียงใสเอ่ยตะกุกตะกัก ใบหน้ามนแดงระเรื่อในความทรงจำ...

คำสัญญาที่เขาตอบรับด้วยการพยักหน้านั้น...สร้างความดีใจให้เด็กนั้นมากแค่ไหน...เขาจดจำได้ดี...

มือที่ถือกุญแจนั้นเริ่มสั่นเทาอย่างปิดไม่อยู่...ดวงตาสีดำสนิทนั้นเบิกกว้าง...เขาไม่ควรจดจำ เรื่องทุกอย่างมันก็แค่การหลอกลวง...

แค่หน้าที่และภาระที่ได้รับมอบหมาย...เขาไม่ได้รักเด็กนั้น ไม่มีวัน ไม่มีทาง...รีไวล์กำกุญแจในมือแน่นและหมายจะโยนมันทิ้งไปซะ

'หัวหน้าครับ' มือของเขาหยุดชะงัก...ท่าทีที่แปลกไปนั้นสร้างความประหลาดใจให้ทุกคนรอบข้าง

ไม่...อย่า....อย่านึกถึงมัน...มันก็แค่หน้าที่...เด็กนั้นมันก็แค่ภาระ...รีไวล์ยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเองอย่างสับสน

'ผมรักหัวหน้านะครับ' เสียงในหัวดังก้อง...ภาพรอยยิ้มของเอเลนเด่นชัดจนยากจะลบเลือน...รอยยิ้มที่ดูมีความสุขจนสว่างไสวนั้น...

แต่แล้วภาพในหัวขอเขาก็เหมือนถูกกรอกลับ...กลับมาสู่ความจริง...กลับมาเห็น...ใบหน้าของเอเลน...ตอนที่ถูกเขากำจัด....

ดวงตาสีมรกตนั้นเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา...ริมฝีปากบางที่มีรอยเลือดตรงมุมปากนั้นพยายามเรียกเขาด้วยแรงเฮือกสุดท้าย...

ไม่มีการขัดขืน ไม่มีการต่อต้าน...เด็กนั้นไว้ใจเขา...เชื่อใจเขา...มากกว่าจะหวาดระแวง...

ร่างของเอเลนที่นอนแผ่อยู่บนพื้นหิมะสีขาวโพลนนั้นเด่นชัดในความทรงจำ...เขาไม่มีแม้แต่จะไว้อาลัย ไม่มีแม้แต่ความเสียใจ...

มือที่กำกุญแจนั้นกำแน่นกว่าเดิมจนรอยกุญแจถูกประทับบนฝ่ามือ...มาคิดได้อะไรตอนนี้...เสียงทุ้มดังก้องในหัว...

เขาไม่ได้รักเด็กนั้น...รีไวล์พร่ำบอกกับตัวเอง...แต่แล้วเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว...นายเสียใจหรือเปล่า...เสียงของเอลวินที่เอ่ยมาก่อนหน้านี้

เสียใจ...ไม่ใช่...เขาไม่ได้...รีไวล์ร้องเถียงกับเสียงในหัวของตน...'หัวหน้...' ภาพของเอเลนตอนที่เรียกเขาผุดขึ้นมาในหัวจนปวดหนึบ...

ไม่...'หัวหน้าครับ'....ไม่...หยุดสักที...'ผมน่ะนะ...'...พอได้แล้ว!เลิกส่งเสียงน่ารำคาญในหัวเขาได้ไหม!

'รักหัวหน้านะครับ...' น้ำสีใสไหลออกมาจากดวงตาสีดำสนิท...ความรู้สึกที่เขาไม่ได้ตอบรับไป...ไม่แม้แต่จะพยักหน้ารับ...

เจ็บที่ใจจนเริ่มปวดหนึบ...ทั้งๆที่คิดว่าห้าปีที่ผ่านมานั้น...เขาห้ามใจตัวเองได้...ทุกอย่างที่ผ่านมาคือหน้าที่...แค่ภาระหน้าที่...แท้ๆ...

'ถึงจะต้องตายไป' เสียงในหัวของเขายังดังก้องอยู่เรื่อยๆ...ราวกับเสียงสะท้อนที่ไม่มีสิ้นสุด

'ผมก็จะรักหัวหน้า...ตราบจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต' รอยยิ้มของเอเลนนั้นเด่นชัดในหัวของเขา...ดวงตาสีเขียวมรกตนั้นทอประกายแสงของความเชื่อมั่นและรักเขา....อย่างสุดหัวใจ

เด็กบ้านั้น...เชื่อเขา....ตลอดห้าปีที่ผ่านมา...เด็กนั้นไม่เคยสงสัยเขา...ไม่เคยเลยแม้แต่นิดเดียว...

เสียงน่ารำคาญในตอนนั้น...ตอนนี้เขารู้สึกคิดถึงมันสุดหัวใจ...รอยยิ้มโง่เง่านั้น...เขารู้สึกโหยหามันเป็นบ้า...

แต่ทุกอย่าง...ก็ไม่มีวันย้อนกลับมา...สิ่งที่เขาทำลงไป...คือการฆ่าเด็กนั้น...คือการลบ...เจ้าเด็กนั้นไปจากโลกใบนี้...

หิมะขาวโพลนโปรยปรายลงมาทับถมกัน...ร่างที่ถูกฝังลงไปนั้นมีมากมายนับไม่ถ้วน...

น้ำตาที่หลั่งรินออกมานั้น...มันสายเกินไปสำหรับความเสียใจ...เอเลน เยเกอร์ ได้จากโลกใบนี้ไป...ตลอดกาล...

..................................................................................................
 
ดราม่าสุขใจใสใสจากในทวิต...
 
//หลบตรีนทุกคล ฟฟฟฟฟ

edit @ 1 Aug 2013 17:14:33 by Notg[CP]

Comment

Comment:

Tweet

มายเอเลน

#9 By (180.180.118.110|180.180.118.110) on 2014-11-15 14:38

outstanding b/c %anchor% probably will not staining for instance the swade materials varieties including the genuine ones you are aware of %anchor% still have which often locks interior luv em

#8 By guild wars 2 power leveling (137.175.13.164) on 2013-08-27 16:13

อ่านแล้วเศร้าจนอยากร้องไห้ค่ะ
เฮย์โจวเหมือนมารู้ตัวตอนสุดท้าย
มันเลยทำให้บีบใจมากเลยค่ะ

#7 By ★ まなみ★ on 2013-08-02 23:19

อ่านแล้วโหวงได้ใจ มันเป็นฟืลลิ่งงง
(ToT)/ โฮวววว
อารมณ์ร่วมฝุดๆ
ชอบมากค่ะ และเศร้ามากเช่นกัน

#6 By taw kang (58.9.63.28) on 2013-08-02 20:42

หนูอยากได้ภาคต่ออ้าาาา //โดนตบดิ้น

#5 By BlAcK PeArL on 2013-08-02 02:32

ฮึก T^T
ทำไมอ่ะ ต้องสูญเสียก่อนใช่ไหม เฮย์โจวถึงจะรู้ซึ้งนะฮะ!?
ปวดใจสุดๆ แค้นเฮย์โจว สงสารเอเลน

#4 By ..ryu77.. on 2013-08-02 00:30

ม่ายยยยยยยยยยยยย
เกลียดเฮย์โจว
แง้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

#3 By un-fiore on 2013-08-01 21:57

เศร้ามากกก
แทบจะร้องไห้ตาม แต่นั่งอ่านในที่ทำงานร้องไม่ได้

#2 By Fenria on 2013-08-01 15:27

ปวดใจ //นั่งอ่านในที่ทำงาน...งานไม่เดิน ฮือออ มันดราม่าาาา
ชอบตอนที่บรรยายฉากเอเลนใกล้ตายมากเลยค่ะ มันซึ้ง มันหนึบ มันใช่เลยอ่ะ TAT นึกว่าจะได้อ่านตอนตีหนึ่งซะอีก (ฮา) ขอบคุณสำหรับฟิคซึ้งๆหนึบๆใจแบบนี้นะคะ //กราบบบบ

#1 By miniimon on 2013-08-01 15:21