[Attack on Titan] Fic Memory

posted on 03 Aug 2013 01:24 by notgocpo

Title : memory

Pairing : Levi  x  Eren 

Gerne : BL , Drama

ating : PG 15

 

..................................................................................................

 

ดาบที่วางเรียงรายอยู่ในตู้โชว์นั้น...ตอกย้ำถึงความผิดบาปของเขา...บ่งบอกว่าความผิดในอดีตนั้นร้ายแรงเกินจะให้อภัย

คราบเลือดที่ติดอยู่กับดาบนั้นยากที่จะลบเลือน...ทุกการกระทำในอดีตมันตอกย้ำเขา..

ไม่ว่าจะอีกนานแค่ไหน...ไม่ว่าจะเกิดใหม่อีกกี่ชาติ...บาปนั้นก็ไม่มีทางเลือนหายไป...บาป....ที่คนรู้สึกตัวช้าแบบเขาไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้

ไร้ซึ่งปาฏิหาร์ย ความจริงที่พบเจอนั้นตอกย้ำให้หัวใจดวงนี้เจ็บปวดรวดร้าว...เขากำจัดเด็กนั้น...ให้หายไปจากโลกใบนี้ในอดีตกาล...

แต่ไม่มีเลย...ไม่มีเลยสักครั้งที่เขาจะลบเลือนเด็กนั้นไปจากหัวใจดวงนี้...ไปจากความทรงจำของเขา...ไม่เคย...

ตัวเขาที่น่ารังเกียจในอดีตนั้นช่างโง่เง่า...มีสิ่งสำคัญอยู่ตรงหน้าแต่กลับทำลายสิ่งนั้นให้แหลกสลายคามือไป....

ไม่ไยดี....ไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไปมองใบหน้านั้น...ไม่เลย....ช่วงเวลาที่ผ่านมาหลายพันปีตอกย้ำเขาได้เป้นอย่างดี...

ตอกย้ำว่าข้างกายเขานั้นไร้เสียงหัวเราะ...ไร้แสงสว่างจากใบหน้ามน...ไร้ดวงตาสีเขียวมรกตที่จ้องมอง...ไร้รอยยิ้มที่เป็นแสงสว่างในยามที่มืดมน

ไร้ชีวิต...จืดชืด...ทุกอย่างราวกับตายทั้งเป็น...ใช่...ราวกับเขาได้ตายไปกับพร้อมๆกับเด็กนั้น

เขาได้ตายไป...พร้อมๆกับ เอเลน เยเกอร์...เจ้าเด็กบ้าที่เขาเพิ่งรู้ตัวว่ารัก......เพิ่งรู้ตัวว่าตนได้ทำเรื่องที่ร้ายแรงเกินจะให้อภัย

สองมือของเขาช่างน่ารังเกียจ...แต่...มันคือความจริง...เขาได้ใช้สองมือของเขาสังหารเด็กนั้นลงไป...ไร้ซึ่งความลังเล...ไร้ซึ่งความปราณี

ถ้าครั้งนั้น...เขาไม่ทำตามคำสั่ง...ไม่คิดว่ามันเป็นหน้าที่...ไม่คิด...จะลงดาบกับคนที่ตนรัก...ทุกสิ่งทุกอย่างคงจะดีกว่านี้...

แต่นั้นก็เป็นแค่ความคิดที่สายเกินไป...ร่างของชายหนุ่มทรุดตัวลงข้างๆกับตู้กระจก มือหนาปิดใบหน้าของตนที่ดูเจ็บปวดนั้นอย่างหมดแรง...

ถ้าหากมีโอกาสอีกครั้ง...เขาอยากจะแก้ตัว...อยากจะขอโทษ...อยากจะปลอบโยน...อยากโอบกอดร่างนั้นอีกครั้ง...ขอแค่โอกาสนั้น...ขอแค่นั้น....จริงๆ....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ดวงตาสีเขียวมรกตนั้นทอดสายตามองคนเบื้องหน้าอย่างเย็นชา...น้ำตาที่ไหลออกมานั้นไม่สามารถทำให้ใจของเขารู้สึกเจ็บปวดตามแม้แต่น้อย...

อีกฝ่ายไม่รับรู้ว่าเขาอยู่ข้างหน้า...แหงล่ะ...ก็เขาเป็นเพียงแค่วิญญาณนี้...วิญญาณที่ไม่สามารถไปเกิดได้...ทั้งๆที่คนที่ทำร้ายเขาเกิดใหม่ได้..

เคียดแค้น....รัก....ชิงชัง....หลงไหล...หลายพันปีที่ผ่านมาเขาจมอยู่กับความรู้สึกเหล่านี้เสียจนด้านชาทั้งจิตใจและความรู้สึก..

ไร้ซึ่งความต้องการที่จะเกิดใหม่...ไม่อยากพบเจอ...ไม่อยากจะต้องเสียใจ...ไม่อยากรัก...สิ่งเหล่านี้คือแรงเหนี่ยวรั้งที่ทำให้เขาต้องวนเวียนอยู่

อยากหัวเราะให้ตัวเองที่รักคนตรงหน้ามากเกินไป...มากเกิน...มากเกินที่จะรักใครใหม่...และมากเกิน..ที่ถูกเหนี่ยวรั้งไว้

ใจหนึ่งของเขาอยากอ้อมกอดร่างตรงหน้า...แต่ความทรงจำของเขาก็ถูกกรอกลับช้าๆ...ราวกับย้ำเตือนตนเองว่าอยากเผลอใจอ่อน...

จำไม่ได้เหรอเอเลน...เสียงของเขาที่ดังก้องในหัวนั้นตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย...เขาแค่เสแสร้ง...น้ำตาที่หลั่งรินออกมาไม่ได้เพื่อนายสักหน่อย...

จำความเจ็บนั้นได้ไหมเอเลน...เสียงในหัวยังคงดังก้อง...เขาตอบกลับช้าๆ...จำได้....จำได้ดีด้วย....เสียงหัวเราะในหัวของเขาดังขึ้นนิดๆ...

จำสีหน้าของ เขา ยามที่ชายตามองนายตอนนายล้มลงได้ไหมเอเลน...ดวงตาสีเขียวมรกตหม่นแสงลงเมื่อนึกถึงอดีต...จำได้...จำได้แบบไม่มีวันลืมด้วย...

ดวงตาสีดำสนิทที่ทอดมองลงมาอย่างเย็นชา...ริมฝีปากที่ไม่แม้แต่จะเอื้อนเอ่ยชื่อของเขา...น้ำตา....ที่ไม่ไหลลงมาสักหยดนั้ัน....ตอกย้ำให้เขารู้...

ไม่มีค่าให้เสียใจ...เป็นแค่เครื่องมือที่ใช้แล้วทิ้ง...เมื่อหมดประโยชน์ก็ต้องถูกกำจัด...เรื่องราวห้าปีก่อนหน้านั้นก็แค่การหลอกลวง...

เป็นเรื่องราวหลอกลวงที่แสนหอมหวาน....ตัวตนของเขาในอดีตกาลที่เฝ้ามองแผ่นหลังนั้นด้วยความเชื่อมั่นและเทิดทูนด้วยความรัก...อย่างหมดใจ....

ไม่เคยระแวง...เพราะนั้นคือคนที่เขารัก...ไม่เคยคิดแม้แต่จะสงสัย...เพราะนั้นคือคนที่เขาเชื่อมั่นอย่างสุดใจ...

หลงมัวเมากับความอ่อนโยนที่ถูกมอบให้...คิดไปเองว่าตนคือคนอีกฝ่ายก็รักเช่นเดียวกัน...ช่างน่าสมเพช..ช่างน่าเวทนา...ตัวตนของเขาในอดีตที่แสนโง่งม

ถ้าให้ถาม...ว่ายังรักไหม...เขาคงตอบได้แค่คำว่า...รักมาก...รักจนแทบยกชีวิตให้ถ้าหากอีกฝ่ายร้องขอ...

ขอเพียงแค่โอบกอดเขาไว้...ขอเพียงแค่เอ่ยชื่อของเขา...หลั่งน้ำตาให้แก่เขา...และบอกรักเขา....จนถึงวินาทีสุดท้ายที่เขายังหายใจ...

กระซิบข้างหูของเขา...ว่ารักเขามากแค่ไหน...เสียใจให้เขา...จนถึงวินาทีสุดท้ายที่เขาจากไป...แค่นั้น...ก็เพียงพอแล้ว...เพียงพอแล้ว....จริงๆ...

แต่ในความเป็นจริงนั้น...ความเพ้อฝันของเขาไม่เคยได้รับการตอบสนอง...

ไม่มีน้ำตา...ไม่มีการเอ่ยลา...ไม่มี....ไม่มีกระทั่งแววตาที่หันมามอง...ไม่มี....อะไรเลย.... 

มีเพียงแต่...ความเจ็บปวดทั่วร่างกาย...ความปวดร้าวของจิตใจ...กลิ่นเลือดที่โชยออกมาจากร่างของเขา ลมหายใจที่แผ่วเบา... 

มีเพียงความหวัง...ริบหรี่...ความหวัง...ที่คนที่เดินจากไปนั้น....จะย้อนกลับมา...แต่แล้ว...เขาก็ไม่เหลือเวลามากพอที่จะรอ... 

ดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตานั้นมองไม่เห็นอะไรอีกต่อไป...ลมหายใจแผ่วเบานั้นได้หมดไป...เสียงหัวใจที่เต้นอยู่นั้น...เงียบลงไป...ตลอดกาล  

โง่เง่าจังนะเอเลน....ใช่....โง่เง่าจริงตัวเรา...เชื่อมั่นในคนๆนี้จนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต...วาระสุดท้าย...ที่ไม่มีใครเหลียวมอง

เจ็บไหมครับหัวหน้า...เขาเอ่ยถามแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ยิน...ปวดร้าวเกินจะทานทนใช่ไหมครับ...เสียงใสยังคงเอ่ยถามต่อไป

ทรมาณ....ได้ถึงเสี้ยวหนึ่งที่ผมพบเจอไหมครับ...ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า...ว่างเปล่าเสียจนหยาดน้ำสีใสไหลออกมา

คุณช่างน่าอิจฉานะครับ...ที่รู้ความรู้สึกของตัวเอง...ช้าเสียจนไม่ต้องถูกเหนี่ยวรั้งไว้แบบผม...หยาดน้ำสีใสหลั่งรินออกมาอย่างไม่ขาดสาย

รู้ไหมครับ...ว่าตลอดพันปีที่ผ่านมาผมจมอยู่กับอะไรบ้าง...รู้ไหมครับ...ว่าผมทุกข์ทรมาณมากแค่ไหน...เจ็บปวดมากแค่ไหน...กับคุณ...

รู้ไหมครับ....รู้ไหมว่า....เสียงใสติดขัด แรงสะอื้นที่จุกตรงคอของเขามันมากกว่าจะเค้นคำพูดออกมา....

รู้ไหม....ว่าผม....คิดถึงคุณ....มากแค่ไหน...เกลียดชังคุณ...มากแค่ไหน...และรักคุณ...สุดหัวใจ....

แต่ทว่า...ถ้อยคำที่เอ่ยออกมานั้นอีกฝ่าย...กลับไม่ได้ยินมันเลยแม้แต่นิดเดียว...

ร่างทั้งสองร่างที่เสียน้ำตาให้แก่กันและกันนั้น...ไม่รับรู้เลยว่า...คนตรงหน้า...รักตน...มากแค่ไหน...

ได้เพียงแต่วนเวียนอยู่กับความทรงจำของตน...ทุกข์ทรมาณกับความเจ็บปวดในอดีตที่ตน...ไม่มีโอกาสที่จะได้แก้ไขมัน....

กาลเวลาที่แปรผัน...ความทรงจำที่ไม่เคยแปรเปลี่ยน...ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหนี่ยวรั้ง...ยังคงตราตรึง พวกเขา ให้จมอยู่กับความทุกข์...ไปตลอดกาล...

..................................................................................................
 
ยังคงพาทุกคนเจ็บปวดต่อไป...
 
//โดนรุมประชาทัณฑ์....

edit @ 3 Aug 2013 01:32:29 by Notg[CP]

Comment

Comment:

Tweet

อ่านกี่ทีก็เจ็บแปล๊บๆ แถมน้ำตาเล็ดซะทุกทีเลยค่ะ
อารมณ์มันเศร้าจริงๆ เศร้าเพราะมันไม่มีจุดจบนี่แหละ ไม่รู้ว่าความทรมานจะหยุดลงตรงไหน
ตอนแรกเล่นเอาเกลียดเฮย์โจวเลยนะเนี่ย แต่ตอนนี้ก็อดสงสารไม่ได้
แต่เอเลนน่าสงสารกว่า อยากให้ไปเกิดใหม่เสียที เผลอๆจะได้แก้แค้นเฮย์โจวแบบจัดหนักเลย
ว่าแล้วก็ขอตอนต่อเถอะค่ะ cry
ปล.อยากให้เอเลนเป็นเด็กประถมที่จำอะไรไม่ได้เลย ส่วนเฮย์โจวก็ป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆพยายามห้ามใจไม่ให้กินเด็ก

#4 By END (124.122.108.153) on 2013-08-19 03:09

เม้นรวบเลยนะนอตจี
ตอนแรกสาปแช่งรีไวล์มากอ่ะ โหย รู้ัตัวช้าตามวัยที่มากขึ้นสินะคะ เฮย์โจว //โดนเตะ เอเลนตอนตายนี้คิดไปถึงสไหงโกลก ไปต่างๆนาๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไม โดนทรยศ  พอมาเรื่องนี้รีไวล์กลับมาเกิดใหม่แต่ความทรงจำยังอยู่ ร้องไห้คิดถึงเอเลน  เอเลนไม่ไปเกิดติดห่วงบ่วงแค้นสินะคะ  

เอเลนตอนนั่งมองเรามโนนั่งไขว่ห้างราชินีเลยนะ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก

#3 By blood_hana on 2013-08-04 11:57

คุณน็อทจีทำร้ายยยยยย (แต่เก๊าชอบ//อินี่สายM 555) มันเป็นความรัก..ความทุกข์..ความโหยหาที่หอมหวาน(หวานตรงไหนฟร้ะ?//นี่อาจเป็ฯเสียงในใจของทุกคนที่อ่านเม้นนี้ =w=;;) เวลาผ่านไปพันกว่าปี แต่ก็ไม่มีใครลืม ;w; ยังจมอยู่กับความผิดหวังและความผิดพลาดในอดีตสินะคะ ฮือออ ดราม่าแต้ แต่ชอบจังเลยยย

#2 By miniimon on 2013-08-04 08:54

มาแล้วๆ ฟิคปวดใจจากคุณน็อตจี //โดนถีบบบ แกรออะไรของแกย่ะ
หึหึ มีต่อมั้ยคะ มากกว่านี้มีอีกมั้ยคะ เอาให้น้ำตาชั้นไหลอีกสิ มาเลย //อินี่แม่มม

#1 By Pearl123 (27.145.6.76) on 2013-08-03 03:21